Glasbewasser

Knockknock! Bij mij moet je al negen jaar ‘kloppen, want de bel doet het niet’. Ik opende de voordeur en daar stonden twee heren, waarvan er eentje me vaag bekend voorkwam en de andere een grote vriendelijke reus leek. ‘Hi! De glazenwasser!’ zei de vage bekende. ‘Oooh ja!’ zei ik blij, waarmee ik in mijn onschuld direct even bekende dat ik echt even niet wist wie hij was.

‘Ik heb vandaag je ramen weer gedaan, dit is de schade,’ waarna hij een kaartje toestak en tussen neus en lippen door opmerkte dat ik hem de vorige wasbeurt ook nog verschuldigd was. Ik heb natuurlijk mijn nederige excuses aangeboden en gevraagd of hij daarom met twee man sterk voor de deur stond. Maar nee, het was niet om me te intimideren, het was om zijn neef voor te stellen omdat ze ‘samen waren gegaan.’ Welkom neef!

Ramen zemen vind ik een rotwerk. Als ik een snelle rekensom doe, dan denk ik dat de keren dat ik binnen zelf gezeemd heb, op één hand te tellen zijn. En dan houd je gerust ook nog wel vier vingers over. Buiten staat de zelf-zeem-teller op nul. Toen ik op een zonnige dag echter door het raam het eind van de voortuin niet meer kon zien, dacht ik dat de buitenboel echt eens moest. En dus huurde ik voor vier keer per jaar de bewuste glazenwasser in.

Ik heb iets met die glazenwasser. Niet echt hoor, hij weet van niets. Het heeft vooral te maken met de betaling. Ik heb namelijk nóóit contant geld in huis. Na anderhalf jaar was alleen een blik van verstandhouding nog nodig: knockknock, dé blik: ‘Is het weer zover? Ja, het is weer zover.’ En dan wandelde hij een straat verder naar mijn ouders, nog van de contant-geld-generatie en ook klant. Tót bleek dat overmaken ook een optie was en ik dit nu al jaren doe. Dit bracht wat vooruitgang in onze betalingsrelatie: het kaartje ging door de bus, ik betaalde en we zagen elkaar zelden.

Met af en toe een uitzondering. Zoals gisteren. Maar ook zoals die ene vrije dag jaren geleden. Ik hoorde een bonk tegen mijn huis en er ging direct een lichtje op: de glazenwasser! Dikke schrik: ik bedacht op hetzelfde moment dat hij nog geld van me kreeg, van drie maanden ervoor. Ik had zijn kaartje gekregen op een moment dat mijn maand net iets langer was dan mijn salaris en ik dus een paar dagen wilde wachten. Het kaartje stond vergeten tussen de overige post…

In paniek doen mensen gekke dingen, dus ik besloot me volledig te schikken naar deze emotie: ik verstopte me op de eerste verdieping van mijn huis, om vanuit mijn schuilplaats direct stiekem een dubbele portie zeemgeld over te maken. En dat verstoppen is lastig joh, bij een glazenwasser. Iedere keer als je die bonk van de trap hoort, is het een verrassing voor welk raam zijn hoofd verschijnt. Slaapkamerdeuren dicht doen kon niet meer omdat ik niet wist hoe goed hij was in ‘zoek de verschillen’. Dus hopte ik van kamer naar kamer, superspannend. Toen hij een uurtje later op de deur klopte (niet betalen betekent een bezoekje denk ik), schoot ik vanuit de keuken snel de derde traptrede op en stond ik met kloppend hart plat tegen de muur te wachten tot hij verdween.

Oh! Ik heb nog een weetje! Ik googlede: ‘Waarom heet een glazenwasser geen ramenzemer?’ Wel, dat is om hij eigenlijk aan glasbewassing doet. Ik stem nu voor glasbewasser!

♥ Jell

No Comments

Leave a Comment