ZZZoemers

ZzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzBAAAMknetterbzzzttttsssh______________! Hatseflats! Genieten jullie mee van de stilte? In mij schuilt stiekem een kleine sadist. Maar alleen als het gaat om vliegend ongedierte in combinatie met mijn elektrische vliegenmepper. Ik heb voor deze column wat achtergrondinformatie verzameld, en het volgende gegoogeld: ‘Wat is het nut van een mug?’ Nou, de uitkomst was simpel: niks, nutteloos. Wat een grondige hekel heb ik aan die beesten.

Inmiddels heb ik alle middelen wel geprobeerd, tot de overtreffende trap aan toe. Op het hoogtepunt lag ik in bed, gewapend met die mepper naast me. Mijn kussen, dekbed én lijf royaal bedruppelt met anti-muggenmiddel waardoor de tranen over mijn wangen liepen omdat het een beetje op mijn ogen sloeg. Er stond – warmte of niet – permanent een ventilator op mijn mik, omdat muggen niet van wind schijnen te houden. Dekbed over mijn hoofd. Maar die zoemende monsters trotseerden alle hindernissen en ik werd ’s morgens geregeld wakker met een dik geprikte wal onder mijn oog, drie bulten op mijn voorhoofd en een lekke vinger. Iets met jeuk en lelijk. Je zult maar onweerstaanbaar zijn in muggenland. Als ik ’s nachts wakker werd van mijn linkerhand die als een waanzinnige over mijn rechterarm aan het krabben was en de mug hoorde, had die mepper ook geen zin. Want zonder lenzen zag ik niet waar het onbeest zich verdekt opstelde, het liefst op mijn antracietkleurige muur. Ik harkte dan in het donker, de mepper in elektrocuteerstand, als een dronken tennisser halfslachtig en tevergeefs om me heen.

Eén belangrijk ding had ik niet: horren. Een aantal jaar geleden besloot ik al eens dat het daar tijd voor was. Nu is het stukje klussen vaak een meerjarenplan bij mij en zo ook de horren. Dus, slechts vier jaar na de opvatting van het plan, toog ik richting de bouwmarkt, met als stok achter de deur de 20% korting die er alleen dát weekend op de horren gegeven werd. Thuisgekomen zaagde ik de profielen keurig op maat. Ik beukte met hulp van mijn hele lichaamsgewicht, de tuinbank én het achterdeurkozijn de hoeken in de profielen, wat voor 70% lukte en waarvoor ik voor de overige 30% toch echt de mankracht van vriendlief plus gereedschap nodig had. De horren waren niet in één middagje klaar, maar moesten dus mee naar Alphen: ik vond het alweer gedoe. Daarna kon ik het gaas spannen en het geheel in de kozijnen passen. Het formaat was prima, maar de horretjes moesten tóch nog weer voor een tussenstop richting mijn vader, om nog wat profiel uit laten te slijpen vanwege de raamuitzetter. Maar ik moet zeggen dat het eindresultaat perfectie benaderde.

Twee weken later zag ik op donderdag én vrijdag aan mijn deurmat dat ik was gespot. Door twee flitspalen vlakbij de bouwmarkt, aan beide zijden van dezelfde weg. Lekker consequent, dat dan weer wel. Helaas werd het dus ‘horretjes – 20% + 178,00 aan boetes = duur’. Logischerwijs heb ik alle muggen in de wereld de schuld gegeven.

En de horren? Die vallen bij toerbeurt met luid geraas uit de kozijnen, liefst ‘s nachts. Ik mag toch wel hopen dat ik vóór de lente 2020 de bijgeleverde haakjes in het kozijn geschroefd heb, zodat ze blijven zitten. Klussen blijft een meerjarenplan hè. Tot die tijd grijp ik naar de fles, met insectenverdelger, wat vooralsnog goed werkt.

♥Jell

P.S. Nopes, de vliegers op de foto zijn geen muggen, maar wél twee dode vliegen. Zij namen ‘stoppen op je hoogtepunt’ heel letterlijk. Met een beetje hulp van mij…

Column De Kantlijn – Nr 13 – Oktober 2019

Volg Jell via haar Facebookpagina!

 

No Comments

Leave a Comment