Tiet zat!

Dames! Deze draag ik op aan jullie, uit solidariteit! Heren! Gewoon meelezen hoor, wellicht kun je er iets mee, maar dan vooral support-technisch. Ik heb een hekel aan winkelen. Ik weet het, ik mis vast wat vrouwelijke hormonen, maar ik houd niet van kleren kopen, schoenen is al helemaal een straf. Met een “gezellig” dagje shoppen, maak je mij werkelijk chagrijnig. Ik koop volkomen praktisch – als het nodig is – online en loop als het achterste schaapje van de kudde minimaal een jaar achter de mode aan. Maar ieder nadeel … Dit betekent wél dat ik door kan gaan voor de ideale vriendin, ik heb geen lekke handen. Na maandenlang uitgelubberde bh’s dragen, wist ik dat ik de boel niet zo kon laten hangen en moest ik helaas op zoek naar nieuwe bh’s. Ik weet inmiddels weer waarom ik bh’s kopen óók een ellende vind. Bij een laatste inspectie besloot ik dat mijn hangende vrouwelijke vormen wel wat hulp konden gebruiken, dus plan A: bh’s voorzien van een push-up vulling. En zo gaat het altijd bij voorpret, ik voelde me bij voorbaat al sexy.

Het gedoe begon met: welke maat heb ik ook al weer? Die jeukende merkjes knip ik er altijd uit. En omdat een bh vooral lekker moet zitten en ik het zonde vind om er veel geld aan uit te geven, haal ik mijn basis-werk-bustehouders gewoon bij de Hema. En daar kun je niet passen. Maar, ik dácht het te weten. Praktisch als ik ben, nam ik in de stapelkorting direct zeven nieuwe bh’s mee: zes dezelfde in verschillende kleuren en eentje met een toffe achterkant (letterlijk en figuurlijk). Klaar voor de komende zes jaar. Thuis rukte ik vol goede moed bij vier bh’s de kaartjes eraf en trok de volgende morgen de eerste aan. Verkeerde volgorde … De moed zakte verder dan mijn voorgevel, want hoe ik ook schudde, propte en prikte: het ging er van geen kanten in. De toffe achterkant bleek inderdaad leuk, maar aan de voorkant gingen dingen mis. De volgende dag ging ik terug om drie verkeerde bh’s te ruilen. De andere vier moest ik wel houden, omdat het kaartje er al af was.

Plan B: zelfde omvang, zelfde cupmaat, géén push-up. Het leek me logisch dat de vulling zorgde voor minder borstruimte. Pasronde twee liet echter een bovenaanzicht van twee uitpuilende cups zien. Dát was precies het moment waarop ik weer wist waar mijn uitstel-koopgedrag vandaan kwam. Plan C ging me lukken: dezelfde omvang, grotere cupmaat. Push-up bestaat niet meer in die maat, dus dat was makkelijk. In die regionen moet je het gewoon doen met wat je hebt. Echter het mooie is er wel af: de smalle bh-bandjes zijn vervangen door een soort sjorbanden en de leuke kleurtjes zijn vervaagd in praktisch grijs, wit en zwart. Ik vond het ondanks mijn basic-standpunt toch jammer.

Bij de klantenservice begon ik een excuusverhaal waarom ik voor de derde keer met mijn verzameling bh’s aan de kassa stond. Ik gooide mijn dilemma op de balie: ‘Krimpen jullie cups nou of zijn “ze” ineens gegroeid?’ Halverwege mijn verhaal zag ik dat de jongeman achter de balie niet zo goed wist wat hij aan moest met mijn bh-probleem. Hij probeerde me begrijpend aan te kijken, wat jammerlijk mislukte. Het leek me beter mijn verhaal te staken. Eind goed al goed: de laatste versie past! De meisjes zitten voorlopig weer goed opgeborgen en ik hoef de eerste jaren geen bh’s meer te kopen.

♥ Jell

P.S. Ik verkoop nog een viertal gloednieuwe push-up bh’s, iemand interesse?

♥ Jell

Column De Kantlijn – Nr 08 – April 2019

P.S. Mag het een cupje meer zijn? Volg Jell op haar Facebookpagina!

 

No Comments

Leave a Comment