Slijmerig naakt

Ik heb niets met naaktslakken. Zij nog minder met mij dan ik met hen, want in mijn leven heb ik er sinds gisteren twee per ongeluk vermoord. En dát, is een klein trauma. Ik zit ook echt met een heel vies gezicht te typen, gewoon, omdat het vies is.

Omdat beginnen met moord No.1 wel heel logisch is, starten we daarmee. Dat was denk ik zo’n 4 jaar geleden. Plaats delict is hetzelfde als gisteren: rond de achterdeur. Ik stapte mijn blote rechterkakkie naar buiten om iets in de kliko te gooien, en ik voel een kleine splatsj onder mijn voet. Even stond ik heel stil, maar toen heb ik toch maar eens mijn voet opgetild en met het licht van mijn telefoon gekeken wat ik geplet had. En ja hoor, zo’n lekkere dikke bruin met wit gespikkelde naaktslak, die nu platslak was. Het was al wat later op de avond, een gil heb ik in kunnen houden, maar ik heb wel minstens 632x heel getergd ‘ooooooow’ gezegd om zoveel ongeluk. Voor de slak uiteraard. EN MEZELF!

Toen begon het schoonmaken, en ik zeg je: slakkenslijm is hardnekkig. Erg hardnekkig. Ik heb water en zeep geprobeerd, een harde borstel, nog meer water en zeep, maar nee, ik kreeg alleen maar indrukwekkende slijmdraden onderaan mijn voet, maar het ging niet weg. Om te kokhalzen was het. Uiteindelijk heb ik wat hulplijnen ingeroepen en kwam er ééntje met het lumineuze idee om er zout op te leggen, dat spreekwoord bestaat tenslotte niet voor niets. En stom hoor, maar ten einde raad heb ik een hoop zout over mijn voet gegooid, en it’s a miracle: het slijm verdween als sneeuw voor de zon.

Gisteren was ik een lekker kipje aan het bakken. Ik wilde het kippenbakje in de kliko gooien (ja, ik zie ook een patroon) toen ik mijn achterdeur niet meer zo lekker dicht kreeg. En dan trek je natuurlijk nog een keertje extra hard, maar nee, hij sloot toch niet helemaal zoals het hoorde. Na een blik op mijn vliegengordijn, dat ik voor het gemak maar direct de schuld gaf, zag ik hoe één en ander er wat troosteloos bij hing: een plat achterlijf en de sliertjes van mijn vliegengordijn die zich lieflijk om wat ingewanden hadden gewikkeld. Ook deze slak was een geplette dood gestorven.

Dit keer riep ik direct hulp in van wat mensen die heel meelevend digitaal mee gruwden. Van de verschillende tips (denk aan ‘een naam geven en als huisdier houden’ en ‘opeten’), vond ik de tip om de sliertjes maar gewoon af te knippen het beste idee! Al snel had ik een gekortwiekt vliegengordijn, waarbij ik bij het knippen zorgvuldig vermeed om naar de uitgeperste slak te kijken. Mijn plan was eigenlijk dat wanneer alle sliertjes die maar enigszins in aanraking waren geweest met slak of slijm los waren, het hele gebeuren met slak en al naar buiten zou vallen. Dát gebeurde uiteraard niet: sliertjes buiten, slak nog vastgekleefd aan mijn deur. En dus heb ik die met een stukje karton van mijn deur afgeschraapt en daarna een stuk bij de deur vandaan gewipt, zodat hij daar lekker kan verdrogen en ik hem dan zonder slijmerige afscheid in de kliko kan doen. En het klinkt nu allemaal zo makkelijk hè, maar het kippenvel stond tot achter mijn oren. En ik hoop dat de buren geen rare ideeën kregen van mijn constante ‘ooooooow’ uitroep.

Het ergste van alles was nog dat mijn verplaatste aandacht ervoor gezorgd heeft dat mijn kip aangebrand was. En je zou zeggen: had het later gedaan, die slak liep toch niet meer weg, maar mijn grote angst was dat de deur dan dicht zou klappen en de ingewanden van de slak met een boogje op mijn deurmat zouden belanden. Hamburger uit de vriezer werd het. En een zorgvuldig op slakken gecheckte bloemkool, die ik met nog enig kippenvel heb opgegeten. Bleegh.

♥Jell

P.s. Ik slijm nooit hoor, maar ik zou je echt fantastisch vinden wanneer je mijn spoor blijft volgen. Like www.facebook.com/gejelldig en mis niets!

No Comments

Leave a Comment