Pukkelige aardbei

Zo, ik ben weer mooi. Over een dag of 2. Nu nog niet hoor, ik ga even als ‘Angry Bird met dikke rode bovenlip en aardbeienwangen’ door het leven. Hoe dat zo? Wel, ik was vanmorgen bij de schoonheidsspecialist. Die je lelijk maakt, zodat je later mooi kunt zijn…

Voordat ik daar kwam, had ik een klein probleempje met mijn huid: iets met pukkelige wangen. En, hoe ironisch, dit hele drama is ontstaan door een maatschappelijke goede daad: ik was Zwarte Piet op het werk. Het werd een gevalletje ‘één keer, nooit meer’. Want ik kan je zeggen: Zwarte Piet zijn is niet goed voor je. Zwarte schmink geeft uitslag, in de kleur knalrood. Uitslag die jeukt en na een antibioticakuurtje overgaat in een soort lichte acné, die jaren aanhoudt. Op het moment dat je dankbaar bent dat je de pubertijd puistloos bent doorgekomen, kreeg ik pietenpuistjes. Ik vond het níét leuk, alhoewel de leus ‘ik heb gewoon de eeuwige jeugd’ natuurlijk één van mijn favoriete covers werd.

Vele flesjes huidvriendelijke foundation later kwam ik haar tegen: de schoonheidsspecialist. Gewoon bij mij op de sportschool, waar we mijn huidprobleem bespraken. Met het lokkertje ‘het is anderhalf uur genieten’ trok ze me over de streep. Nou, ik kan één cliché bevestigen: Wie mooi wil zijn, moet pijn lijden! Niks niet anderhalf uur genieten.

Want naast mijn pukkels, neemt ze ook mijn ongewenste beharing onder handen. Wenkbrauwen epileren is nog tot daar aan toe, mijn pijngrens kan dat aan. Ze heeft zo’n semiautomatisch tjaktjak epileerding, wat razendsnel pijn doet. En wist je dat mijn linker wenkbrauw me meer pijn bezorgt dan mijn rechter? Raar hè, maar het wordt wél mooi!

Vorige zomer verfde ze mijn wenkbrauwen ook, ik wilde ze donkerder. Eén dag voor ik op vakantie ging. Ik kwam thuis, keek in de spiegel en schrok me het apenzuur: Angry Bird 2.0 staarde me enigszins geschokt aan. Grootmoederweetraad.nl bracht uitkomst: wenkbrauwen scrubben. Vijf drastische scrubbeurten binnen een half uur verder en ik had wat huid minder boven mijn ogen, maar de wenkbrauwen konden er mee door. Twee weken later waren ze perfect. Tegenwoordig mengen we donkere en lichte verf en word ik na twee dágen al blij van mijn geverfde winkies.

We zakken af naar de bovenlip. In de zomer vind ik die dus echt té lelijk in de zon. Mijn gesprekspartners worden dan namelijk verblind door de stralende schoonheid van mijn bovenlip. Ik vóél letterlijk dat ze kijken naar de weerkaatsing van de koperen ploert in mijn snorharen. Is natuurlijk niet zo, maar toch: ik wilde van dat gevoel af. Glitters harsen is een ware marteling. Ik heb heuse tranen en produceer na iedere ruk aan die blauwe plakmeuk een diepe ‘AAAAAAAAH’ en soms voor de afwisseling een ‘OOOOOOOH’. Ik word er stiekem agressief van en ben blij dat mijn handen veilig onder een dekje liggen want ik zou het lieve mens echt bijna sláán. Na deze behandeling lijk ik een Angry Bird met dikke rode tintelende bovenlip.

Een paniekerig moment is toch altijd wel als we aangekomen zijn bij mijn wangen, daar waar het allemaal om begonnen is. Met een felle lamp op mijn snufferd wordt er geknepen en gefrutseld, en afgezien van een kleine AU valt dat op zich mee. Maar werkt dat niehiet… dan moet er een naald aan te pas komen. En als ik toch ergens een mini-fobie voor heb, dan is het voor naalden die in huid gaan. Dus ik lig met klotsende oksels en handen, totaal niet ontspannen, verstijfd te wachten tot die naald alles weg geprikt heeft. Ik weiger ook pertinent antwoord te geven op vragen die tijdens het naaldmoment gesteld worden. Een wang is niet zo dik hè, daar prik je zo doorheen. Resultaat: Een Angry Bird met dikke rode bovenlip en aardbeienwangen.

Maar – HOERA – tussendoor is er wat ontspanning. Gelukkig, om het vol te houden. Een korte massage, scrubje, een masker, nagellakje, af en toe zo’n lekker warm doekje en een bakje thee tot besluit. Dát is het genieten!

Inmiddels gaat het, mede dankzij de schoonheidsspecialist, stukken beter in wangenland. Ik slik op haar aanraden elke dag teunisbloemoliepillen en de dermatoloog smeerde me een zalfje aan, wat ik trouw gebruik. Ik zweer bij deze combinatie, dus het recept voor alle (volwassen) jeugd met puistjes is bij mij op te vragen.

En zo verdwijnt mijn eeuwige jeugd langzaam maar zeker als mijn snor voor de zon. En daarvan geniet ik zeer zeker veel langer dan anderhalf uur! Zie je me nou over een paar dagen lopen? Dan mag je best even naar mijn kale bovenlip kijken, over mijn Angry Brows aaien of gewoonweg mijn opgekalefaterde uiterlijk bejubelen. Het heeft namelijk letterlijk bloed, zweet en tranen gekost.

♥Jell

P.s. Meer van dit soort schone verhalen? Volg Jell op Facebook!

No Comments

Leave a Comment