Het zonnetje in huis

Ik ging eens lekker onder de zonnebank. Dat doe ik af en toe. En ja, ik weet dat het misschien slecht is voor huid en haar, maar het alternatief is slecht voor mijn zelfvertrouwen. En dus is het een noodzakelijk kwaad.

Daar ik het eerste kind van mijn ouders ben, kon ik alles het eerst uitkiezen in genenland. En op zich vind ik mezelf best wel goed gelukt. Echter het gen ‘een iets getinte huidskleur’, die ik best van mijn vader had kunnen meepikken, heb ik over het hoofd gezien. Stom stom stom. En dus ben ik van nature wit. En nog niet eens gebroken wit hoor. Nee, een puur ralletje 9010 siert mijn lichaam. En dus durfde ik jarenlang geen korte broek aan zo tussen 1 november en 31 oktober. Om over bikini’s nog maar niet te spreken.

Ik heb ooit mijn toevlucht genomen tot het smeren van ‘automatisch bruin’. Dat werkte: er kwam kleur op. Weliswaar was het eerder oranje dan bruin, maar het was geen wit meer! Ik was zo groos als een klein kind met mijn getinte benen. Echter was het korte broekenverhaal nog niet positief: ze moesten over de knie. Mijn knieën waren namelijk nét een tintje donkerder oranje dan de rest van mijn benen. Daarnaast werden mijn kleren er ook getint van. Én het gaf na een paar dagen een licht giraffig effect. Al met al was het eigenlijk geen succes als ik zo eens terugblik.

Zo’n twee jaar geleden kwam er een eind aan het witte tijdperk. Ik ging zo af en toe varen en ook naar een warm land op vakantie. Ik deed na zes weken zon niet onder voor de gemiddelde Italiaan en ik vond dat ik dat bruine maar eens moest volhouden. En dus pakte ik tussendoor af en toe een zonnebankje om de bruine trend voort te zetten.

Bij ons in het dorp doe ik dat bij Bon Bini Wellness. Ze zijn er echt alleraardigst én er zijn altijd chocolaatjes. Het stukje wellness begrijp ik nog niet zo goed, want er is geen sauna ofzo. Wél kun je er, naast zonnen, sporten zonder moe te worden met van die banken die hard trillen. Het is werkelijk geen gezicht, want jij en alles wat aan jou vast zit trilt ook. Of een apparaat waar je benen automatisch van lopen terwijl jij ligt. Het lijkt me ideaal voor als ik bejaard ben. Of een uitkomst voor mensen die wellicht iets mankeren. Er staat ook zo’n enorm ding met een vacuüm getrokken loopband, waar je cellulitis als sneeuw voor de zon door verdwijnt. Maar de sportieve activiteiten heb ik nog nooit geprobeerd. Ikzelf concentreer me op de zonnebank, en ik kan je vertellen: dat is een sport op zich. Want hoewel die vrouwen altijd heel sierlijk op zo’n foto zonnen, trap er niet in, want in het echt gaat het héél anders.

Ik begon met de staande zonnebank. Dat leek me ideaal, want als ik dan tóch ga, dan moet alles ook maar gelijkmatig bruin zijn. En dus stond ik de eerste drie keren al zonnend na te denken over de perfecte houding. Met je armen naar beneden kan niet, dan heb je witte zijkanten. Daarnaast is na een zwangerschap mijn borstpartij ook niet meer zoals het geweest is, en zijn twee van die witte plekken onder een afdakje ook geen gezicht. En dus stond ik een kwartier met mijn armen in de lucht. Maar wel een beetje in de hulkhouding, want anders had ik weer streepjes op mijn schouder doordat het vel daar rimpelde. Het is niet makkelijk.

Inmiddels ben ik overgestapt naar de liggende turboversie. Dat kwam vooral omdat het woord ‘turbo’ me wel aanstond: grote stappen, snel thuis! Het machien praat tegen me. Zo op een irritant enthousiast Amerikaans toontje, maar dan in het Nederlands: ‘Wélkom bij uw Luxúra zónnebank! Ontspán en geníét van uw brúíningssessie.’ Nou, ontspannen en genieten is er niet bij hoor. Het is topsport, dat zonnen.

Allereerst heb je zo’n 3 minuten om je uit te kleden én in te smeren. En hoe ik ook mijn best doe, drie lagen kleren tegelijk uittrek en snel door smeer: ik heb al-tijd 20 seconden te kort. Dus tijdens het welkomstwoord van de zonnebank, sta ik nog net mijn benen in te smeren en daar baal ik dan van. Daarna is het een kwestie van eronder springen, even de adem inhouden vanwege de keikoude glasplaat en dan… genieten.

Inmiddels weet ik dat als ik gewoon ontspan en geniet, er dan dingen helemaal niet goed gaan. Op de plekken waar je ligt, word je namelijk NIET bruin. En ik weet dat mensen me soms raar aankijken als ik dit beweer, maar ik ontdekte toch echt twee ronde wittere vlekken op mijn kont en schouders. En sinds die wetenschap is ‘ontspán en geníét’ er niet meer bij. Ik doe, omdat dat mens dat me zegt, een paar minuten aan ontspannen liggen, voor zover dat überhaupt mogelijk is op glas. Dan denk ik aan het strand en zon en wind. Maar dat is snel over. Want dan gaan die witte vlekken figuurlijk kriebelen. En vormt mijn lichaam, ter voorkoming van witte vlekken op mijn kont, een soort bruggetje waarbij ik de druk verplaats naar mijn ellebogen en hielen. Niets aanspannen, want dan krijg je rimpels die niet bruin worden. Mijn hielen mogen wel wit blijven, want dat zit toch aan de onderkant.

Na 5 minuten zak ik door mijn hoeven en heb ik mijn kuitspieren en bovenbenen ook maar direct getraind. Voor de volgende pose verplaats ik mijn gewicht op de kont en ellebogen. Dit is goed voor de bruining van de schouderbladen. De laatste paar minuten druk ik mijn rug plat op de plaat en doe ik mijn armen boven mijn hoofd, want ook mijn oksels moeten bruin. Maar wel met mijn handpalmen open, zodat alles in volle overgave bruin wordt.

Maar hé, als je dan het kwartier poweryoga op een glasplaat toch volbracht hebt, is het resultaat daar! Toen dit jaar de eerste zonnestralen naar beneden schoten, schoot ik van de weeromstuit in mijn korte broek. Ik dabberde vol trots op mijn bruine onderstel door de plaatselijke supermarkt. Daar waar ik iedereen ken en iedereen mij kent, en er níémand zich met samengeknepen ogen afwendde van mijn melkflessen. Ik ben er gelukkig mee!

♥Jell

Mocht je ze nou nooit zo bruin gebakken hebben als ik: geeft niks joh! Volg mijn typsels op www.facebook.com/geJelldig

No Comments

Leave a Comment