Examenvrees(elijk)

Joe! Deze zomer ging ik het eindelijk doen: mijn motorrijbewijs halen! Achtjes draaien, slalommen, uitwijken, omvallen, alles weer omhoog takelen, allemaal gedaan! Maar, na die lessen kwamen dan toch ook onherroepelijk de examens. Ik was vol goede moed, eerdere examens in het leven haalde ik met twee vingers in mijn neus. Maar, dikke deuk in mijn arrogantie: op de motor is twee vingers in je neus niet geslaagd … Het werd het rijbewijs van “tweede keren”.

Theorie leren is gewoonweg moeilijk wanneer je al 100 jaar van school af bent. Wat je allemaal moet weten: belachelijk. Maar, ik kende alle regels en borden weer van binnen en buiten (en ik ben inmiddels de helft ook weer vergeten). Mijn examen voertuigbeheersing ging niet best, terecht zakte ik. Op de juiste manier kunnen remmen, vonden ze toch wel belangrijk.

De herkansing ging super! Mijn examinator – die ongeveer één meter vijftig hoog was – vond stapvoets rijden een goed idee. Maar zijn dwergenstappen waren echt heel anders dan grote-mensen-stappen. Dus reed ik sneller dan hij liep en moest de oefening over. Ik zei: ‘Je moet wel wat sneller lopen hoor, ik kan er niets aan doen dat je niet zo groot bent.’ Gelukkig had hij humor. Toen ik weer kwam aanrijden, stond hij als een ware atleet in de startblokken: op handen en met één knie op de grond. Toen was de spanning eraf en reed ik glansrijk door alle oefeningen heen, geslaagd! Met in mijn motorbroekzak het compliment van de mede-examinator dat ik mooie ogen had, ging ik naar huis. Mooie ogen is overigens ook het enige pluspunt van mijn hoofd in een helm kan ik je zeggen, want die geplette wangen maken je echt niet mooier of zo.

Tegen de tijd dat ik praktijkexamen ging doen (jup, het zijn er écht drie), voelde ik de druk. En weer zakte ik de tijdens de eerste poging met vlag en wimpel, bij diezelfde examinator die eerder mijn ogen zo mooi vond. Complimenten zijn maar betrekkelijk hè. Negen weken later kon ik pas weer op. Ik kon wel janken, dat was de he-le zomer! Gelukkig kwam er een week later ineens een plekje vrij en kon ik weer op voor het examen.

Maar … hoe meer examens ik deed, hoe meer ik van gezonde spanning richting een achterlijk hoog niveau van zenuwen ging. Ik heb zeker tien keer het toilet van het CBR bevuild, voordat ik ging rijden met trillende handjes en zweet van mijn bovenlip tot tussen mijn tenen. Ik MOEST en ZOU slagen, deze zomer ging ik motorrijden! Ik had tot mijn schrik twee examinatoren, degene die het nog moest leren, beoordeelde me. Kak, die wilde natuurlijk presteren. Maar gelukkig presteerde hij in mijn voordeel. Hoewel met hakken over de sloot door enigszins onbedwingbare zenuwen: got it! Ik was zó opgelucht, dat ik voor de elfde keer die dag schijt had aan alles: ik heb letterlijk gesprongen. Ze stonden me wat gek aan te kijken, dus om het shockeffect nog even te versterken, heb ik beide examinatoren een dikke knuffel gegeven. Zij keken daarna ook blij. Aan een andere tafel begon een examinator te protesteren: ‘Zeg, ik heb jou ook wel eens bij een examen gezien hè?’ Tja, die kans was inderdaad best aanwezig na zes examens. Dus knuffelde ik lekker door. Made his day :-).

Mocht ik óóit ergens het onzalige plan opperen om nog een rijbewijs te willen halen: HOU. ME. TEGEN! Ik kom er echt wel: met de auto, motor of desnoods met mijn zoontjes stuntstep. Examens: toet toet doei!

♥ Jell

Column De Kantlijn – Nr 03 – November 2018

P.S. Heb je stress? Wat leesvoer ter afleiding vind je op mijn Facebookpagina! Helpt echt!

No Comments

Leave a Comment