Dikke lebber

Ik wens jullie het allerallerbeste en veel hilariteit en positiviteit in 2019! En ja hoor, ik ben wat laat met mijn wensen, maar hoe verrassend is dat: zo op een moment dat niemand het meer verwacht, maar het tóch komt. Veel leuker en zeer zeker niet minder gemeend.

De eerste vrijdag van het jaar hebben wij standaard ons familiefeest, waar we gezellig de erfenis van mijn opa en oma opeten met ooms, tantes, neven en nichten van vaders kant. Vroeg arriveren is een must, ik vind het heel vervelend om binnen te komen terwijl iedereen er al is. Dan zit je vast aan een lange gênante symfonie van ‘gelukkig nieuwjaar, gelukkig nieuwjaar, beste wensen (tegen mijn oude oom), gelukkig nieuwjaar’ zeggen. Ik dwing mezelf om dit in allerlei toonaarden doen, omdat je anders net zo’n vastgelopen grammofoonplaat lijkt. Nee hoor, ik stárt liever de gewraakte rij, om daarna te genieten van de voorbij schuifelende grammofoonplaatneven en -nichten.

Wat ik helaas nooit in de hand heb, zijn de ongewenste intimiteiten: het gezoen. Als ik zo eens om mij heen vraag, vindt niemand daar wat aan. Maar toch doen we het, want het hoort. Het begint met zichtbare onzekerheid: doetie het of doetie het niet? Soms werkt het om de poot stijf te houden. Maar je hebt van die doorzetters die gewoon een harde ruk geven, zodat je in volle vaart over je eigen arm heen vliegt, tegen twee getuite lippen aan. Onze familie is gezegend met een aantal buiten proportionele neuzen waardoor je na elke zoen via de volgende straat naar de volgende wang moet. Duurt lang! Verder hang ik standaard met mijn wenkbrauw in de brillenpoot van mijn oudste neef. Maar dit jaar, nieuwe tactiek… kwam ik gewoon op het laatste moment binnen en riep, terwijl iedereen al aan tafel zat: ‘Gelukkig nieuwjaar!’ Trots op mezelf: alles opgelost.

Het kleffe gedoe op het werk kon ik dit jaar ontwijken doordat ik 7 januari een nieuwe baan begon. Ik verdenk sommige mensen ervan dat ze stiekem kicken op de eerste werkdag van het nieuwe jaar: kusjesdag! Bleeegh, doffe ellende, dat is het. En: we beginnen in Nederland het zoenfestijn op links. LINKS. Dat is níét ‘per ongeluk’ rechts… en daardoor in het midden.

De ergste zoenen vind ik de natte, waarbij je de neiging hebt om demonstratief af te vegen. Na vier heren hangen er ook vier smaken overdadig ‘eau de toilette for men’ aan je lippen, dat is pas na een flinke bak thee enigszins geneutraliseerd. Ik ben ook niet zo van de snorren en baarden. Begrijp me niet verkeerd, ik vind een beginnende begroeiing bijzonder aantrekkelijk: houd me tégen! Maar ik heb toch ernstig voorkeur voor de vertrouwde sexy knuffelbaard van mijn eigen lief. Want who knows wat er bij die ‘vreemden’ allemaal in hangt hè. Bij Dirk uit het magazijn of Karel van de administratie is het vast een soort prikkende bacteriële vergaarbak van vergeten etensrestjes, verloren kwijltjes, afvallige schilfers, kriebelende beestjes en ander gespuis.

Ik besluit tot afschaffing van de drie zoenen! Mijn alternatief: de Jell-knuffel. Eén kuis kusje op links en een liefdevolle knuffel, ook op links. Geen gezwengel meer om elkaars neuzen en brillen. Dit is het beste idee van Nederland.

En op dit moment ben ik blij! Blij omdat ik inmiddels weer af ben van al het gelik van mensen waardoor ik helemaal niet gelikt wil worden. Maar hééj, omdat het digitaal veel minder erg is: allemaal drie dikke lebbers voor het nieuwe jaar!

♥ Jell

P.s. In het nieuwe jaar heel veel liefde? Knuffel dan even het like-knopje op www.facebook.com/geJelldig en mis ze niet. Zo fijn!

No Comments

Leave a Comment